เภสัชกรฝึกหัดระดับห้า

เป็นประเพณีที่ไม่รู้ว่าเริ่มทำตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่...
ทุกๆวันเกิด จะเขียนจดหมายถึงตัวเองในปีหน้า

นี่จดหมายจากปีที่แล้วถึงปีนี้ล่ะ

 ถึงตัวฉันในปี 2552

ปีนี้อากาศหนาวนะ (หนาวทุกปีแหละมั๊ง) .. ปีหน้าหิมะคงตกแล้ว
... ตอนนี้คงฝึกงานอยู่ล่ะสิ? จะไปฝึกที่ไหนนะ?
ตอนนี้ฉันคิดว่าจะส่งใบฝึกงานสายดีเทลไปด้วย ... ไม่รู้หรอกว่าจะได้ไปฝึกรึเปล่า
แต่คงเป็นทางเลือกล่ะมั๊ง
ไม่รู้ว่าซัมเมอร์ไปฝึกร้านยา หรือ รพ. จะชอบหรือเปล่า
แต่ตอนนี้ฉันไม่ชอบเลย ... แต่ก็ไม่อยากทำงานดีเทล
เอาเป็นว่าปีนี้เป็นไครซิสของชีวิตนักศึกษาฉันเลยมั๊ง
เพราะรู้สึกไม่อยากทำงานด้านนี้จริงๆ
แถมยังรู้สึกเสียดายด้วย ... ความฝันหลายอย่างที่ทิ้งไป  สงสัยว่าจะเอามันกลับมาได้หรือเปล่า
สงสัยว่าอนาคตจะพาฉันไปทางไหน

การเรียนเรื่อยๆ เฉื่อยๆ .. เพราะไม่ชอบเลยไม่อยากเข้าเรียน ไม่อยากอ่านหนังสือ ไม่อยากทำงาน
แต่ก็ไม่อยากจะงอแงเท่าไหร่ ... รู้ว่ายังไงก็ทนได้
เรื่องอื่นก็มีความสุขดี

ความรักปีนี้ก็วุ่นที่สุด
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่รู้สึกว่าอยากมีความรักสักที
คงเพราะเพิ่งจะลืมๆคนที่เคยชอบมาเกือบสี่ปีได้ ...
และก็เพิ่งจะจากกับคนที่ใกล้เคียงกับการเป็นแฟนที่สุดไปได้สักพักใหญ่ๆ
เพราะมีคนอยู่ด้วยจนชิน ... พออยู่คนเดียวแล้วก็เลยเหงามากๆ
เลยคิดว่าครั้งต่อไป จะรักคนที่รักเราก่อนดู
แต่ตอนนี้มีคนมาชอบอยู่ ... แต่พอเอาเข้าจริงๆกลับรู้สึกว่าไม่ใช่
... มันไม่ใช่แค่ใครก็ได้ จริงๆด้วยเนอะ

ครอบครัวมีความสุขดี ... คุณพ่อคุณแม่แข็งแรงและน่ารักเหมือนเดิม
โชคดีที่เกิดในครอบครัวนี้  เลยยิ่งคิดว่าทำให้ผิดหวังไม่ได้
... แต่ไม่อยากเรียนเภสัชแล้วจริงๆนะ ...

เพื่อน .. ก็ดีนะ
มีเพื่อนที่สนิท  มีเพื่อนที่ไปไหนมาไหนด้วยได้
มีเพื่อนมาร้องเพลงวันเกิดตอนเที่ยงคืน .. มีเพื่อนอวยพรในห้องเล็คเชอร์  ในห้องสมุด
มีข้อความอวยพรเยอะแยะ ...
(แต่ก็ยังไม่ได้ยินจากคนที่อยากฟังที่สุดอยู่ดี)
แต่ตอนนี้เพื่อนที่สนิทมานานมากๆ และคิดไปเองว่าสนิทที่สุด ... เหมือนจะรู้ว่าไม่ใช่สักหน่อย
.. ยังไงเขาก็เลือกคนอื่นก่อนเราได้อยู่แล้ว ...
... ไม่มีอะไรแน่นอนจริงๆเนอะ ...
ทางที่ดี ... อย่าคาดหวังอะไรดีกว่า

จดหมายปีนี้ดูซึมเศร้าจัง ... เพราะเขียนตอนอารมณ์ไม่ดีแน่เลย
ขอให้อนาคตสดชื่นกว่านี้ด้วยเถอะ

ด้วยรัก
จากตัวฉันเอง
4.12.2551

ส่วนนี่ไปค้นมาอ่าน ... จากปี 2007 ถึงปี 2008

http://zilleafre.spaces.live.com/blog/cns!348C183DA0FDCE2F!1002.entry

ปีที่แล้วเขียนได้ทึมๆดีจริงด้วยแฮะ ..."
บางทีกลับมาอ่านก็สนุกดี ... ตัวเราในปีที่แล้วคิดแบบนี้เรอะ ...

หนึ่งปีนี่ .. นานเนอะ
อะไรๆเปลี่ยนไปเยอะมาก...

ตอนนี้ฝึกงานอยู่โรงพยาบาล (ดีเทลก็ทิ้งไปโดยสิ้นเชิงจริงๆด้วย)
แต่ก็ยังไม่ชอบวานทางเภสัชอยู่ดี (เออ น่ะ...)
เรื่องความรักเก่าๆลืมไปแล้ว ... หันมาคิดเรื่องใหม่ๆแทน (ซึ่งก็ไม่ได้ดีกว่าเดิมเท่าไหร่หรอกมั๊ง...")

แต่ปีนึงนี่ ... เปลี่ยนอะไรได้เยอะจริงๆด้วยเนอะ ...
ปีหน้าอาจจะดี ... ดีกว่านี้ก็ได้!

ของปีนี้ยังไม่ได้เขียนเลยแฮะ ..."

ฝึกงานอยู่ รพ. ดอกคำใต้มาครึ่งเดือนแล้ว
ที่นี่เป็น รพ.ขนาด 30 เตียงที่มีเตียงหมายเลข 34
มีหมอ 5 คน  เภสัช 5 คน ... ตอนนี้มีนักศึกษาฝึกงานมาอีก 2 คน

ได้ที่อยู่เป็นแฟลตโรงพยาบาลที่หน้าตาเหมือนแฟลต รพ. ทั่วไป
(เหมือน รพ.ปางมะผ้าเลย ... เพียงแต่กลับซ้ายเป็นขวากับห้องที่เคยอยู่  และคนละสี  =w= )
รอบๆโรงพยาบาลเป็นทุ่งนาล้อมรอบสามด้าน ... ลมหนาวโกรกดี  และวิวสวยสุดๆ

อยู่ห้องเดียวกับพี่ห้องแลป (ที่ไม่ค่อยอยู่ห้อง  แต่ถ้าแวะมาจะชอบมาทำกับข้าวเลี้ยง)
ห้องข้างๆเป็น จพ. ห้องยานี่เอง  เดินไปทำงานด้วยกันได้

โรงพยาบาลอยู่ห่างตัวเมือง 2 กิโล ... แค่ระยะเดินไม่ถึง = =
เพราะไม่มีระบบขนส่งมวลชน ... พอไม่มียานพาหนะก็ลำบากหน่อย
อาทิตย์แรกๆ ทำตัวเป็นชาวเกาะ ... เกาะเขาไปทั่ว =w=
อาทิตย์ที่สอง ... ผอ.เอารถมอไซของ รพ. มาให้ยืม
เป็นดรีมคุรุสภาสีแดงซีดๆ ไม่มีป้ายทะเบียน ไม่มีไฟท้าย ไม่มีไฟบอกเกียร์ และเข็มทุกเข็มบนหน้าปัทม์ไม่กระดิก
แต่วิ่งได้ ... ซึ่งนั่นก็ยอดแล้ว (ขับไปนับไป ว่าวิ่งเกียร์อะไรอยู่... และกะเอาเองว่าน้ำมันใกล้หมดรึยัง ...)

ช่วงนี้หนาวแล้วนะ
หมอกลงจัดทุกเช้า ... เลยนอนอุตุทุกสายเหมือนกัน

ดีว่าจากห้องนอนถึงห้องยาใช้เวลาเดินราว 5 นาที ...

พี่ๆเภสัชที่นี่น่ารักมาก
พี่เลี้ยงเด็กฝึกงาน Acute เป็นพี่เภสัชจาก มน.
เป็นพี่ที่ใจเย็นกับเราจนเหลือเชื่อ (สอนใช้โปรแกรมคีย์ยาอยู่ราวแปดรอบกว่าจะเป็น ... แต่ก็ไม่บ่นเลย...)
แถมยังเป็นกันเองกว่าทุกที่ที่เคยฝึกแฮะ (ขึ้นวอร์ดวันแรกก็โดนว่าแล้วว่า "plan อะไรแบบนั้นเล่าอีหนู!")
เวลาขึ้นวอร์ด  จะมีคำถามมาเรื่อยๆ
ถ้าตอบได้จะรอดไป ... ถ้าตอบไม่ได้ก็จะได้เวลา 1 คืนไปหาคำตอบมาตอบพรุ่งนี้

ฝึกงานที่นี่ ... เริ่มแปดโมงครึ่ง
ไปถึงจะเริ่มโดยการตอบคำถามจากเมื่อวาน
วันแรกโดนไปเกือบยี่สิบคำถาม ... ตอนนี้เหลือวันละ 1-2 คำถามละ ... ไม่รู้เพราะตอบได้เยอะขึ้นหรือคำถามเริ่มหมด...)
พอเก้าโมงครึ่งจะขึ้นไปวอร์ด ... ไปต่อตึกพิเศษ กลับลงมาก็เที่ยงหรือเที่ยงกว่าๆ
กินข้าวเสร็จ ... ตอนบ่ายก็ไม่ค่อยมีอะไรแล้ว  คนไข้ตอนบ่ายจะไม่ค่อยเยอะ
ช่องจ่ายยามี 2 ช่อง ... เด็กฝึก ambu จ่ายยาไป  เด็กฝึก acute ถ้าไม่มีงานค้างจากตอนเช้าก็ว่างแล้ว
ว่างแล้วทำอะไร ... ก็ขึ้นไปเก็บเคสบนวอร์ด ... ไปดูคนไข้ที่ค้างจากตอนเช้า
ถ้ามีงานก็จะมีพวกงานเอกสาร ... เขียนรายงานแพ้ยา  รายงานประเมินคนไข้...
ส่วนใหญ่ก็ไปเก็บเคส ... ลงวอร์ดมาก็เกือบๆ 4 โมง
ถ้าเหลือเวลาก็หาคำตอบจากคำถามที่โดนถามแล้วตอบไม่ได้นั่นล่ะ

ที่นี่ให้รายงาน SOAP อาทิตย์ละเคส
เงื่อนไขคือ ... ไม่อยากให้ problem list ซ้ำกันในแต่ละอาทิตย์
แต่ ... ปัญหาคือ ... สองอาทิตย์ก็ฟาดไป 10 problem lists แหล่ว ...
... มันจะไม่ซ้ำได้มั๊ยเนี่ย ... = ="

เมื่อวานห้องยาไปเลี้ยงข้าวในอำเภอเมือง ...
ห่างไป 13 กิโล ... ไปรถพี่เภสัช
เลิกงานก็ไปเลย ... กลับมาตีหนึ่ง XD
ไปกินอาหารที่ริมกว๊าน (แต่ไม่เห็นกว๊าน ... มืด = =")
เสร็จก็ไปต่อคาราโอเกะ ... ออกมาก็เที่ยงคืนนิดๆแหล่ว
แต่รู้สึกว่าสนิทกันดีจังแฮะ =w=

พี่ๆเภสัชเลี้ยงดีมาก ... มานี่กินฝรีไปหลายมื้ออยู่ .."
หัวหน้าห้องยาก็น่ารัก ... พาไปเลี้ยงคาราโอเกะด้วย
พี่พยาบาลบนวอร์ด ... ขึ้นวอร์ดตอนบ่ายชอบได้ขนมอะไรติดไม้ติดมือลงมาทุกที
พี่ห้องแลปที่พักอยู่ด้วยก็ทำกับข้าวให้กินจนเกรงใจเลย
พี่ จพ. ห้องข้างๆ  พาไปเที่ยวในอำเภอเวลามีตลาดนัดมาสองอาทิตย์ละ ...

ดอกคำใต้น่ารักจริงๆนะ =w=